किमान हमीची ऐशीतैशी – MSN

Written by

धावते जग
किमान हमीची ऐशीतैशी
एखाद्याच्या दु:खाला परिसीमा नाही असे आपण म्हणतो, तेव्हा त्याचा भावार्थ तेवढा कळतो. पण आठशे किलो फुलकोबी म्हणजे फ्लॉवर विकल्यानंतर शेतकऱ्याच्या हातात जेव्हा अवघे नऊ रुपये येतात तेव्हा ही सीमा किती वेदनादायी अन् जीवघेणी असू शकते याची जाणीव हादरवून टाकते. पुणे जिल्ह्यातील शिरूर येथील शेतकऱ्याने नवी मुंबई बाजार समितीत व्यापाऱ्याला पाठविलेला हा कृषी माल विकल्यानंतर दोन हजार ६८४ रुपये मिळाले आणि वाहतूक, मोजणी, तोलाई आदी खर्च वजा जाता शेतकऱ्याला केवळ नऊ रुपयांचा धनादेश आला. त्याने तो व्यापाऱ्याला परत पाठवून जणू आपल्या वेदनेची परतपाठवणी केली. ही बातमी ऐकल्यानंतर अनेकांचे डोळे पाणावले असतील. काहींना धक्का बसला असेल.
शेतकऱ्यांच्या नावाने सतत खडे फोडणाऱ्या एका वर्गाला अशा बातम्यांनीही फरक पडणार नाही. बळीराजाच्या या लुटीची व्यथा धगधगती आहे. आज ना उद्या तिची धग साऱ्या समाजाला बसू लागेल; तेव्हा वेळ निघून गेली असेल. दोन ते अडीच महिने काबाडकष्ट केल्यानंतर आठशे किलो फुलकोबीचे नऊ रुपये मिळणार असतील तर जगायचे कशासाठी, असा प्रश्न कुणाला पडला तर समजूत तरी कशी घालणार? खरे तर हे प्रातिनिधिक उदाहरण झाले. दरवर्षी कांदा, टोमॅटो, भाजीपाला या पिकांच्या हजारो उत्पादकांना अशाच वास्तवाला भिडावे लागते. मुद्दल तर दूरच पण छदामही मिळणार नसेल वा त्याची हमीही कोणी घेणार नसतील तर शेतकऱ्यांना सावकाराच्या पाशात जाण्यावाचून व परिणामी आत्महत्यांपासून तरी कोण व कसे रोखणार? कृषी कायद्यांवरून अभूतपूर्व आंदोलन झाले. ते कायदे गेले.
केंद्राने रास्त भाव समिती नेमली. पण तिचे काम काही पुढे सरकेना, तेव्हा पुन्हा शेतकरी आंदोलनाच्या विचारात आहेत. ही आंदोलने होत राहतील. वर्षानुवर्षे हे चालू आहे. शेतकऱ्याला त्यातून काहीच फरक पडलेला नाही. त्याची लढाई किती अवघड बनत चालली आहे; याचा हे नऊ रुपये हा जिताजागता पुरावा आहे. कधी भाव नाही, कधी अवकाळी-गारपीट तर कधी दुष्काळ या चक्रात शेतकरी पिचतो आहे. दलाल, व्यापारी मात्र गब्बर होत आहेत. शेतकऱ्यांच्या हिताचा कैवार घेणारे एका मर्यादेतच समाधानी आहेत. सरकारकडूनही फार अपेक्षा ठेवण्यात अर्थ नाही. अशा स्थितीत जगाचा हा पोशिंदा जगवायला हवा, असे कोणालाही वाटू नये ही शोकांतिका आहे.

source

Article Tags:

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Shares